Je denkt dat jij dit niet hebt meegemaakt.

Anderen. Zij wel.

De dikke jongen met de slobbertrui die stonk.

Het meisje dat net zo praatte als de koningin.

De slanke, slungelige jongen die altijd wat traag was met zijn huiswerk.

Je hebt het zien gebeuren. Zij werden gepest.

 

Het komt niet in je op dat zoiets iedereen kan gebeuren,

dat het leven je op een dag niet meer tegemoet lacht,

maar dat je de dood in de ogen kijkt

en je getroffen wordt door een noodlottige gebeurtenis die je leven voor altijd zal veranderen.

 

girl-354579_640Ik was een koninginnetje.
Met mijn lange bruine haren en donkere ogen wist ik altijd alles van iedereen gedaan te krijgen.
Als je lief kon lachen, kon je alles bereiken wat je wilde.

Totdat ik op elfjarige leeftijd een coma ongeluk kreeg.
Mijn schedel was gebroken en voor een deel verbrijzeld. Ik werd kaalgeschoren, had een wit gezicht en blauwe plekken onder en rond mijn ogen.
Een groot litteken liep van mijn rechteroog tot aan mijn kruin.
Zonder een revalidatietraject of behandeling voor post traumatische stress moest ik weer naar school.

Vanaf toen begrijp ik hoe het leven succesvolle, knappe, intelligente mensen toelacht
en genadeloos kan zijn voor degenen die het wat minder goed hebben getroffen.

Bij deze wil ik me daarom allereerst verontschuldigen aan degenen die ik pijn heb gedaan in de tijd dat mijn eigen bestaan nog zo glansrijk was dat ik me niet of nauwelijks bekommerde om het lot van anderen. Ik denk niet dat ik de leider van de groep was als het ging om het PESTEN van andere kinderen, maar ik was ook niet iemand die op dit moment ingreep en anderen durfde te vertellen dat ze op moesten houden. Nu zou ik dat wel gedaan hebben.

Kinderen die het moeilijk hebben verdienen niets anders dan respect, tolerantie en mededogen. Het spijt me dat ik er voor sommigen niet geweest ben waar ik dat wel had moeten zijn. Achteraf zou ik dat anders hebben gedaan. Ik wil mijn verontschuldigingen aanbieden aan degenen die ik pijn heb gedaan en heb gekwetst op het moment dat het niet goed met me ging en ik mijn gevoelens projecteerde op anderen.

De kilte, de harteloosheid en datgene wat ik heb meegemaakt op scholen zijn, meer dan ik dacht, in mij gaan zitten en dit schrijven is dan ook vooral een poging om de liefdeloosheid uit mijzelf te halen.

“Alles van waarde is weerloos”, zo schreef de dichter Lucebert.
En dat vind ik zo verdrietig aan het fenomeen PESTEN. Het zijn de kinderen die het sterkste afwijken van de norm, die problemen thuis hebben, die twijfelen over hun sexuele geaardheid, die onzeker zijn over hun uiterlijk, of die op een andere manier niet voldoen aan de normen van de groep, die het hardste worden gepakt en die worden gepest en getreiterd.

Kinderen in de puberteit denken vaak zwart-wit en moeten zelf ook nog leren om empathisch te zijn voor anderen, maar op het moment dat volwassen mensen met een machtspositie binnen het onderwijs kinderen pesten dan is dat voor mij onvergefelijk.  Deze mensen zijn het niet waard om leerkracht te zijn en zouden wat mij betreft zo snel mogelijk een andere baan moeten zoeken. Ook al besef ik dat deze mensen zelf ook ooit kind zijn geweest en in deze tijd waarschijnlijk het een en ander hebben meegemaakt.

De slachtoffers van PESTEN worden daders en zij PESTEN weer anderen. Ook worden kinderen die als kind zijn gepest vaak weer gepest op de werkvloer door collega’s, op de sportschool en in verenigingen en zelfs veel later in het bejaardentehuis.

Een gemiste kans voor de samenleving.

Door je af te vragen waarom iemand anders is dan anderen kun je ook tot nieuwe inzichten komen. Net als door je af te vragen waarom iemand zich op een bepaalde manier gedraagt. Ik heb altijd gehouden van diversiteit en mensen met verschillende culturele en sociale achtergronden, sexuele geaardheid en levensovertuigingen.

En daar ligt ook de maatschappelijke waarde van het “anders zijn”. Het geeft namelijk ook ruimte aan je eigen “anders zijn”  en in deze unieke, authenticiteit ligt ook je kracht van waaruit je persoonlijk kunt groei, excelleren in wat je doet en je onderscheiden ten opzichte van anderen.

Vreemd genoeg kan ik erg genieten van het inzicht dat voortkomt uit het bestuderen van de overeenkomsten en de verschillen tussen mensen, maar heb ik nog steeds moeite om mijn eigen “anders dan anderen zijn” te kunnen respecteren en waarderen. Ik denk dat het voortkomt uit een verlangen om de waardering te krijgen van de mensen die dat destijds niet wilden doen. Zij wilden echter graag zien dat ik zou worden zoals zij waren. En dat was iets dat ik niet kon zijn en waarschijnlijk ook nooit zal worden.

Ondanks dat ik weet dat ik nooit aan deze normativiteit zal kunnen voldoen heeft het nog steeds invloed op de manier waarop ik mijn eigen identiteit probeer vorm te geven. Het schrijven van deze Blog helpt me om me te ontdoen van de al dan niet bewuste stereotypering door anderen en mijn eigen identiteit verder te ontwikkelen. Maar vooral ook om diegene te worden die ik altijd al had willen zijn. In mijn geval is dat iemand die leeft vanuit zijn hart, dicht bij zijn gevoel staat en de goedkeuring van anderen niet nodig heeft.

 

 SaskiaTroy Door Saskia Troy

  saskiatroy.wordpress.com